ARAF

Eskişehir’de tren garı

Hava buz

Hava keskin

Hava demirden

Gözler kitli yerdeki taşlara

Geldiler

Yolcular

Yolcular bakan gözleri bakmayanları ne varsa

 Gözlerinde çekip fotoğraflarını

Gittiler

Kalanlar

Kalanlar yaprakları ceplerine doldurup gittiler

Her şey böyle başladı önce

Sonra mı?

Öncesi ve sonrasının sıkışmasındaydı arada kalanlar

Şimdisi olamayanlar

Ne gidip ne de kalanlar

En çok canları yananlar

Tren bir onları almazdı giderken

Gittiler gitmenin büyüsüne kapılıp

Kaldılar kalmaktan medet umarak

Ve

Ağlamak en çok ona yakıştı

Bu şehirde

Kimse bilmedi