insan

bilmem kaç sene önce okumuştum (jurnal -cemil meriç)kitabı ilk bu dizelerini okuduğumu hatırlıyorum...
sarılmak gelmişti kitaba içimden ama şimdi onca zaman sonra daha içinden geçiyorum bu dizelerin...

düşdükçe düşüyorum..
evet halen düşüyorum...
o kadar yüksek ve o kadar dip ki..
ellerime bulaşan toprak parçalarıyla yüzümü kapatıyorum....
şimdi daha da karanlık...

nefesimi alıp veriyorum.....
alıp veriyorum....
alıp...